Je, jij, jullie, zij – beweeg of stagneer jij jezelf?

Ik zie twee dezelfde bloemen; 1 geopend, groot, geurend en roze. De ander gesloten, klein, strak en groen. Hetzelfde en toch anders.

Zo is het ook bij mensen. We lijken op elkaar en ook niet. De meesten van ons hebben twee benen, twee armen. een hoofd, een romp en twee billen. We groeien in de lengte, hebben hersenen en emoties en hebben een mond waar geluid uit komt. Deze kenmerken definiëren ons als mensen.

Echter, wat voor geluid, wat voor woorden, wat voor taal komt er uit onze mond? Hoe beweegt ons lichaam ter verduidelijking van dat wat we bedoelen? En wat is daar wel of niet effectief aan?

Communicatie, bedoeld voor een uitwisseling en om verbinding en beweging te brengen, zorgt het meest van de tijd juist voor het tegenovergestelde namelijk stagnatie en separatie.

Als dat zo is, dat de teller richting stagnatie doorslaat, dan betekent dat, dat we veelal ons doel voorbij schieten. Ondanks dat we zo ons best doen. Hoe zou dat komen?

Een op het eerste gezicht simpele vraag. Omdat er nogal wat informatie aan vast hangt voelt het belangrijk om de ruimte te nemen om dit samen met jullie zorgvuldig te bekijken.

Uiteraard zijn er vele redenen aan te wijzen dat we ten gevolge van onvolledige communicatie juist stagnatie en separatie creëren maar er is er één die ik reeds sinds 2003 waarneem en die op dit moment nog bij veel mensen, bewust en onbewust, aanwezig is.

In Nederland zijn we opgevoed met schaamte. Met gewoon doen. Met niet opvallen. Iets met doe maar gewoon… Of je kop boven het…

Om onszelf gelijk te maken aan één ieder, zijn we getraind dankzij de media en school om heel veel in de ‘je’ vorm zeggen. Zo onderscheiden we ons niet van de ander.

Voorbeeld & Experiment

“Tsja, als je niet goed voor jezelf zorgt is het logisch dat je weinig energie hebt als je ’s morgens wakker wordt”

Wil je mee doen met een experiment? Zeg deze zin dan eens hardop: “Tsja, als je niet goed voor jezelf zorgt is het logisch dat je weinig energie hebt als je ’s morgens wakker wordt”

Wat heb je ervaren? Kon je de woorden voelen van wat je zei? Voelde je verbinding met dat wat je zei? Weet je nu nog, zonder te spieken, wat je nou eigenlijk zei?

Stel nou dat je deze zin aan je zus of broer vertelt, zou er dan iets kunnen zijn wat dat je oplevert? Ik zou zeggen, probeer het eens uit.

Om eerlijk te zijn kan ik niets verzinnen anders dan dat het me een rot gevoel oplevert omdat het me terug brengt bij die pijnlijke herinnering van onvermogen. Dat wat ik zeg, als ik het zo zeg, ontkracht me (mijn energie lekt weg) en ik kan de woorden niet voelen. Er opent zich geen veld, er ontstaat geen beweging en de energie blijft zwaar en enigszins beduusd.

Herken je dit?

Heel vaak communiceren we op een vergelijkbare manier als deze. We vertellen iets uit ons leven en doen dat op een generaliserende, gedisconnecte manier. Iets in de ‘Je’ vorm zeggen maakt dat het brein van de spreker, de info buiten zichzelf houdt. Het brein van die persoon, realiseert zich niet dat het over ‘hem’ gaat. Dat alleen al maakt dat er in het gedrag niets zal veranderen omdat er

a) geen ownership is over dat wat er gezegd wordt en

b) er geen transparante waarneming is van dat wat er plaatsvindt

Daarnaast is er nog een 3e gemiste kans. Laat ik je daarvoor vragen om dezelfde boodschap eens in de ‘ik’ vorm te zeggen. Voel vooral, nadat je de zin hebt uitgesproken, wat er gebeurt in jou en in het veld buiten jou:

“Tsja, als ik niet goed voor mezelf zorg is het logisch dat ik weinig energie heb als ik ’s morgens wakker word”

Voel.

Wat ervaar je? Wat gebeurt er? Waar brengen deze woorden je? Zijn ze, los van de inhoud, verzwarend of lichter? Bekrachtigend of ontkrachtend?

Met alles wat we denken, zeggen of doen, brengen we velden wel of niet in beweging. De kunst is om daar bewustzijn in te brengen. Een veld is een energetisch veld wat een bepaalde energie en een bepaald onderwerp vertegenwoordigd. Wanneer we een veld activeren, dan kan ons dat bekrachtigen of juist ontkrachten. Waar willen we bij aanhaken? Wat is wel of niet bekrachtigend of ondersteunend?

De manier hoe we iets zeggen, maakt dus of er wel of geen beweging ontstaat. Of we wel of geen opdracht geven aan het veld.

Bewustzijn, ownership en de bereidheid om verantwoordelijk te zijn voor alles, brengen allen de mogelijkheid om je bewustzijn te vergroten en afscheid te nemen van dat waar je klaar mee bent.

Dit is één manier om de eigen autonomie te versterken: communiceren in de eerste persoon, Ik.

Op maandag 4 november om 20.00uur neem ik deel 2 op van de webcirkel ‘Autonomie’. Deel 1 kun je hier bekijken. Je bent hartelijk uitgenodigd om aanstaande maandag mee te komen doen.

Ik wens je een autonome dag!

profiel

Judith van Beers

Judith van Beers – Stroomversneller (1968) begeleidt mensen, individueel en in groepen, terug in integriteit met zichzelf en terug naar Leven vanuit oorspronkelijke kracht. Zij werkt door het gehele land en woont in Nederland waar zij ook bijeenkomsten en sessies geeft. Van origine is zij A-verpleegkundige en docent coaching & begeleiding op de HvA. Zij is opgeleid tot LifeCoach, Ervaringsgericht Trainer, NLP, Transactionele Analyse, NEI & EIK therapeut. en tot Doula, Celzoutentherapeut en Voedingsspecialist.

Inschrijven voor Judith haar wekelijkse nieuwsbrief? http://eepurl.com/dtH4u1

Een Reactie op “Je, jij, jullie, zij – beweeg of stagneer jij jezelf?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s